Niepełnosprawności – prawo i orzecznictwo

Niepełnosprawność oznacza trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. (art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych)

Jednak art.1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi, że ustawa ta dotyczy osób, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem:

  • O zakwalifikowaniu przez organy orzekające na podstawie ustawy do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, tj. do stopnia znacznego, umiarkowanego albo lekkiego,
  • O całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów (tj. na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), lub
  • O niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia.

Osoby legitymujące się stosownym orzeczeniem zwane są w ustawie osobami niepełnosprawnymi. (art.1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych)

Podstawa prawna:

1. Ustawa z dnia 5 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2011, nr 127, poz. 721) brzmienie
od 1 lutego 2013r.

Orzeczenie o zaliczeniu do:

  1.  I grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,
  2.  II grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności,
  3.  III grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.

Osoby niepełnosprawne, o których mowa wyżej, które przed dniem wejścia w życie ustawy nabyły prawo do świadczeń lub ulg na podstawie odrębnych przepisów, zachowują dotychczasowe uprawnienia.

(art. 62 i 63 ustawy)

Obecnie obowiązują dwa rodzaje orzecznictwa – regulowane dwoma różnymi ustawami
i prowadzonymi przez różne instytucje:

  • tzw. orzecznictwo do celów rentowych, które prowadzą – lekarze orzecznicy ZUS oraz komisje lekarskie ZUS. Szczególnymi grupami są rolnicy i ich rodziny – podlegają oni lekarzom rzeczoznawcom i komisjom lekarskim Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS) a także tzw. służby mundurowe (policjanci, żołnierze, celnicy) i ich rodziny – podlegają komisjom lekarskim MON lub MSWiA,
  • tzw. orzecznictwo do celów pozarentowych – realizowane przez powiatowe lub miejskie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS  a orzeczenie powiatowego zespołu do spraw orzekania
o niepełnosprawności:

  • I grupa inwalidzka => całkowita niezdolność do pracy => i niezdolność
    do samodzielnej egzystencji znaczny stopień niepełnosprawności
  • II grupa inwalidzka => całkowita niezdolność do pracy => umiarkowany stopień niepełnosprawności
  • III grupa inwalidzka => częściowa niezdolność do pracy =>
    lub celowość przekwalifikowania zawodowego lekki stopień niepełnosprawności

Orzeczenia lekarza orzecznika ZUS oraz zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności nie są względem siebie równorzędne. Np.: orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy (ZUS) = orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (PZON), ale ten znak równości działa tylko w jedną stronę. Wynika to z tego, że orzeczenia wydane przez zespół ds. orzekania o niepełnosprawności, traktuje się na równi z orzeczeniem wydanym przez ZUS, bez konieczności ponownego orzekania, ale tylko do celów poza świadczeniami rentowymi. Jednakże na podstawie orzeczenia wydanego przez zespół nie można ubiegać się o rentę w instytucji ubezpieczenia społecznego. W tym przypadku znak równości nie działa. Czasem elementy zawarte w orzeczeniu o inwalidztwie lub niezdolności do pracy nie są wystarczające dla uzyskania ulg i świadczeń, o które osoba niepełnosprawna chce wystąpić. Wówczas osoba ta musi poddać się badaniom zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, w celu uzupełnienia danych w orzeczeniu.

  1. Ustawa z dnia 28 czerwca 2012r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej
    i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2012, poz. 986) wprowadzająca zmiany do ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz  zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2011, Nr 127, poz. 721 z późn. zm.)  tekst jednolity z dnia 18 stycznia 2008r. (Dz. U. 2008, Nr 14, poz. 92),
  2. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. 2003, Nr 139, poz. 1328),
  3. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia (Dz. U. 2002, Nr 17, poz. 162),
  1. Ustawa z dnia 2008 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. 2008, Nr 50, poz. 291), brzmienie od 1 stycznia 2013r.
  2. Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z 31 grudnia 2004 r w sprawie orzecznictwa lekarskiego w KRUS (Dz. U. 2005, Nr 6, poz. 46).

ORZECZNICTWO DO CELÓW RENTOWYCH

Rentowe

1. Orzecznictwem do celów rentowych zajmuje się lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ocenia on stopień niezdolności do pracy. Wydaje on orzeczenie, na podstawie którego ZUS podejmuje decyzję w sprawie świadczeń rentowych. Osoba ubiegająca się o rentę z tytułu niezdolności do pracy składa wniosek o rentę we właściwym terenowo oddziale ZUS. Orzeczenie lekarza orzecznika stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń (np. renty), do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy.

2. Lekarz orzecznik wydaje orzeczenie na podstawie bezpośredniego badania osoby ubiegającej się o świadczenie oraz dokumentacji medycznej. Wniosek do lekarza orzecznika o wydanie orzeczenia o niezdolności do pracy, które stanowi podstawę do ubiegania się
o rentę, wydaje właściwa dla naszego adresu zameldowania jednostka organizacyjna ZUS lub można je pobrać na stronie internetowej www.zus.pl w zakładce Formularze.

3. Do wniosku powinny być dołączone:

  • Zaświadczenie o stanie zdrowia wydane przez lekarza, pod którego opieką znajduje się osoba ubiegająca się o świadczenie (zaświadczenie nie może być wystawione wcześniej niż 1 miesiąc przed złożeniem wniosku o rentę lub orzeczenia
    o niezdolności do pracy),
  • Zaświadczenie z miejsca pracy wraz z wywiadem zawodowym zawierający charakterystykę rodzaju i miejsca pracy,
  • Dokumentacja medyczna i rentowa – wskazana przez urzędników ZUS – oraz inne dokumenty poświadczające stan zdrowia, a mające znaczenie dla wydanego orzeczenia (np. poprzednie orzeczenie, zaświadczenie ze szpitala, karta badania profilaktycznego, dokumentacja rehabilitacji leczniczej lub zawodowej).

4. Lekarz orzecznik wydaje orzeczenie o niezdolności do pracy. Oznacza to, że odpowiednio do: stanu zdrowia sprawności organizmu, wieku, zawodu, wykonywanej pracy, możliwości dalszego wykonywania pracy zarobkowej, a także możliwości przywrócenia zdolności
do pracy przez leczenie, rehabilitację lub przekwalifikowanie zawodowe, kwalifikujące osobę jako:

  • Całkowicie niezdolną do pracy oraz samodzielnej egzystencji – niezdolność
    do samodzielnej egzystencji orzekana jest, jeżeli stopień naruszenia sprawności organizmu powoduje konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych,
  • Całkowicie niezdolną do pracy – to osoba, która (zgodnie z brzmieniem Ustawy
    o emeryturach i rentach z FUS, Dz. U. 2004, Nr 39, poz. 353 ze  zm. ) utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy,
  • Częściowo niezdolną do pracy – osoba częściowo niezdolna do pracy to osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy, zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Ważne: paradoks tego zapisu prawnego polega na tym, iż nawet jeśli w orzeczeniu uznano,
że dana osoba „nie może wykonywać jakiejkolwiek pracy” (jest niezdolna do pracy), wcale nie znaczy, że nie może ona faktycznie, pobierając świadczenia, pracować i być zatrudniona.

5. Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy lekarz orzecznik bierze pod uwagę:

  • stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia sprawności w wyniku leczenia i rehabilitacji,
  • możliwość wykonania dotychczasowej lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę m. in. dotychczas wykonywaną pracę, wykształcenie, wiek.

W związku z tym lekarz orzecznik może orzec:

  1. okresową niezdolność do pracy – jeżeli według wiedzy medycznej istnieje możliwość odzyskania zdolności do pracy,
  2. trwałą niezdolność do pracy – jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy.

Ważne: od 1 stycznia 2005r. niezdolność do pracy orzekana jest na czas określony.

Niekorzystne orzeczenie lekarza orzecznika ZUS można zmienić, składając protest do komisji lekarskiej ZUS. Sprzeciw zgłaszamy za pośrednictwem właściwej jednostki organizacyjnej ZUS, do której złożyliśmy się, chcąc uzyskać takie orzeczenie, w terminie – nie później niż przed upływem 14 dni od dnia otrzymania (doręczenia) orzeczenia. Na zapoznanie się
ze sprawą, wydanie opinii i zawiadomienie o tym samym zainteresowanego komisja ma 14 dni. Samo orzeczenie niezdolności do pracy nie jest równoznaczne z prawem do renty.

Podstawa prawna:

  1. Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2009r  Nr 153, poz. 1227), tekst jednolity z dnia 1 marca 2004 r. (Dz. U. 2004, Nr 39, poz. 353)

ORZECZNICTWO DO CELÓW POZARENTOWYCH

Poza rentowe

  1. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności do celów poza rentowych wydaje Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności.
  2. Wniosek o wydanie orzeczenie składa się w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności. Wniosek powinien być rozpatrzony nie później niż w ciągu miesiąca od dnia jego złożenia. W przypadkach bardziej skomplikowanych wniosek powinien być rozpatrzony nie później niż w ciągu 2 miesięcy od daty złożenia  wniosku.
  1. Zespoły orzekają na wniosek:
    • osoby zainteresowanej,
    • przedstawiciela ustawowego tej osoby,
    • przedstawiciela ustawowego dziecka.

Wniosek można również złożyć za pośrednictwem Ośrodka Pomocy Społecznej – wówczas osoba zainteresowana albo jej przedstawiciel ustawowy musi wyrazić pisemna zgodę na złożenie wniosku w jej imieniu.

    • wymagane druki do wypełnienia oraz zaświadczenia lekarskie można otrzymać w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności
    • zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia wydane przez lekarza, pod którego opieką znajduje się wnioskodawca (może być lekarz pierwszego kontaktu), zaświadczenie takie ważne jest 30 dni od daty wydania i w tym czasie należy złożyć wniosek,
    • kserokopie dokumentacji medycznej (historia choroby) umożliwiające ocenę stopnia niepełnosprawności,
    • do wniosku o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień należy dołączyć dokumentację medyczną (kserokopie), kserokopie orzeczenia
      o inwalidztwie lub niezdolności do pracy (ZUS) oraz inne posiadane dokumenty, mogące mieć wpływ na ustalenie wskazań do ulg i uprawnień.
    • powiadomienie o terminie posiedzenia składu orzekającego wraz z wezwaniem do stawienia się w Zespole powinno się otrzymać najpóźniej na 2 tygodnie przed terminem posiedzenia. W przypadku braku wezwania do stawiennictwa powiadomienie zawiera wyłącznie termin rozpatrzenia wniosku.
  1. Wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności  rozpatruje co najmniej dwuosobowy skład orzekający, zaś wniosek o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień rozpatruje jednoosobowo lekarz – członek powiatowego zespołu.
  2. Aby wydać orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności,    przewodniczący składu sporządza, na podstawie badania, ocenę stanu zdrowia dziecka lub osoby dorosłej.
  3. Powiatowy zespół ds. orzekania o niepełnosprawności może wydać orzeczenie
    o zaliczeniu do:

    • Znacznego stopnia niepełnosprawności: co oznacza osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie
      w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób, w związku
      z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu, które uniemożliwia danej osobie samodzielne zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych bez pomocy innej osoby (za które uważa się samoobsługę, poruszanie się, komunikację),
    • Umiarkowanego stopnia niepełnosprawności: co oznacza osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolna do pracy albo zdolna do pracy jedynie
      w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych,
    • Lekkiego stopnia niepełnosprawności: co oznacza osobę o naruszonej sprawności organizmu, która powoduje w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba
      o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną
      i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, lub środki techniczne.
    • Ważne: zaliczenie do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie wyklucza zatrudnienia danej osoby na otwartym rynku pracy (poza zakładami pracy chronionej). Pracodawca chcący zatrudnić osoby o takim stopniu niepełnosprawności musi przystosować stanowisko pracy
      do potrzeby osoby niepełnosprawnej i uzyskać pozytywną ocenę Państwowej Inspekcji Pracy.
    • Skrócony tryb orzekania – osoby posiadające ważne orzeczenie o zaliczeniu
      do jednej z grup inwalidów, niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym wydane przed 1.01.1998r. lub orzeczenia o niezdolności do pracy, chcąca uzyskać orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień, czy w celu uzyskania legitymacji osoby niepełnosprawnej lub karty parkingowej przysługujących osobom niepełnosprawnym z tytułu określonych przyczyn niepełnosprawności, winna złożyć stosowny wniosek do powiatowego zespołu ds. orzekania
      o niepełnosprawności. Zespół ma wtedy prawo żądać od właściwych organów rentowych udostępnienia kopii orzeczeń. Od orzeczenia o wskazaniach do ulg
      i uprawnień wydanego w trybie uproszczonym, nie przysługuje odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, można jedynie zaskarżyć samą procedurę jego wydania do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
  4. Zespoły powiatowe orzekają o stopniu niepełnosprawności na stałe lub na czas określony. Niepełnosprawność dziecka orzeka się na czas określony, ale jest to okres nie dłuższy niż do ukończenia przez nie 16 roku życia. Po tym czasie dziecko może uzyskać orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Wskazania do ulg i uprawnień –
    w orzeczeniu powiatowego zespołu poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące w szczególności:

    • odpowiedniego zatrudnienia uwzględniającego psychofizyczne możliwości danej osoby,
    • szkolenia, w tym specjalistycznego,
    • zatrudnienia w zakładzie aktywności zawodowej,
    • uczestnictwa w warsztacie terapii zajęciowej,
    • konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby,
    • korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki,
    • konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji,
    • konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji,
    • spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek w art. 8 ust. 1 ustawy
      z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym.
  5. Niepełnosprawność dzieci do 16 roku życia- zalicza się je do osób niepełnosprawnych wówczas, gdy mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną
    o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, miesięcy powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku.
  6. Osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności bądź stopniu   niepełnosprawności wydane na czas określony może wystąpić z wnioskiem o wydanie orzeczenia z ponownym ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W przypadku zmiany stanu zdrowia osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia. W przypadku, gdy załączona dokumentacja medyczna oraz badanie osoby, która złożyła ponowny wniosek nie wskazują na zmianę stanu zdrowia, skład orzekający wydaje orzeczenie o odmowie wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności.
  7. Odwołanie od orzeczenia powiatowego zespołu ds. orzekania
    o niepełnosprawności    przysługuje do wojewódzkiego zespołu ds. orzekania
    o niepełnosprawności w terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się za pośrednictwem powiatowego zespołu, który wydał orzeczenie.
    Od orzeczenia wydanego przez wojewódzki zespół przysługuje odwołanie do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych za pośrednictwem organu, który wydał orzeczenie,
    tj. wojewódzkiego zespołu. Postępowanie w sprawach odwołań jest wolne od kosztów i opłat sądowych.

LEGITYMACJA OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNEJ

Orzeczenie o przyznaniu któregoś ze stopni niepełnosprawności jest podstawą do korzystania z ulg i uprawnień przysługujących osobie niepełnosprawnej. Potwierdzeniem posiadania orzeczenia jest legitymacja osoby niepełnosprawnej. Wniosek o wydanie legitymacji osoba zainteresowana składa we właściwym dla jej miejsca zamieszkania powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności. Druk wniosku udostępnia zespół.

Na wniosek osoby, która uzyskała orzeczenie o stopniu niepełnosprawności lub przedstawiciela ustawowego dziecka w legitymacji wpisuje się symbol przyczyny niepełnosprawności, jeśli może to ułatwić danej osobie korzystanie z należnych ulg
i uprawnień.

Podstawy prawne:

  • Ustawa z dnia 28 czerwca 2012r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodoweji społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2012, poz. 986) wprowadzająca zmiany do ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz  zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2011, Nr 127, poz. 721 z późn. zm.)  tekst jednolity z dnia 18 stycznia 2008r. (Dz. U. 2008, Nr 14, poz. 92),
  • Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r.  w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U.  2003, Nr 139, poz. 1328),3. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia  (Dz. U. 2002, Nr 17, poz. 162).

KRUS

Orzekanie u rolników

Orzecznictwo lekarskie w KRUS prowadzone jest w systemie orzekania dwuinstancyjnego. W pierwszej instancji orzeczenia wydaje lekarz rzeczoznawca, natomiast w drugiej orzekają 3-osobowe komisje lekarskie. Przed wydaniem orzeczenia lekarz rzeczoznawca i komisja lekarska mogą skierować osobę zainteresowaną na badania dodatkowe, konsultacje specjalistyczne lub obserwację szpitalną  www.krus.gov.pl.

Od orzeczenia lekarza rzeczoznawcy KRUS przysługuje prawo wniesienia odwołania
do komisji lekarskiej w ciągu 14 dni od daty doręczenia wypisu z treści orzeczenia. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej, która wydała wypis. Orzeczenie komisji lekarskiej jest ostateczne.

Orzecznictwo lekarskie w KRUS dotyczy:

  1. przedłużania okresu zasiłkowego w ramach czasowej niezdolności do pracy – Podstawowy okres zasiłkowy rolników wynosi 180 dni, a zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu który wskutek choroby jest niezdolny do pracy nieprzerwanie prze co najmniej 30 dni. W przypadku kiedy dalsze leczenie
    i rehabilitacja rokuje odzyskanie zdolności do pracy w gospodarstwie rolnym może
    on zostać przedłużony, nawet do 360 dni. W orzeczeniu wskazuje się miesiąc i rok,
    do którego zostaje przedłużony okres zasiłkowy,
  2. orzekania całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym – Orzeczenie takie jest konieczne do ustalenia prawa do renty rolniczej z tytułu niezdolności
    do pracy,
  3. orzekania o wysokości stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu lub śmierci wskutek wypadku przy pracy rolniczej lub choroby zawodowej – Orzeczenie wydawane jest do ustalenia prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu lub śmierci wskutek wypadku przy pracy rolniczej lub choroby zawodowej,
  4. orzekania o celowości przekwalifikowania zawodowego z powodu trwałej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym – Jeżeli osoba ubiegająca się o rentę trwale utraciła zdolność do pracy w gospodarstwie rolnym, a po przekwalifikowaniu może nabyć zdolność do pracy zarobkowej w zawodzie pozarolniczym, orzeka się
    o celowości przekwalifikowania zawodowego. W sytuacji, gdy osoba spełnia brane pod uwagę kryteria i której zostanie wydane takie orzeczenie, uzyska prawo do renty szkoleniowej. Renta rolnicza szkoleniowa przysługuje przez okres 6 miesięcy i może ulec przedłużeniu do 36 miesięcy, jeśli jest to niezbędne do przekwalifikowania zawodowego,
  5. orzekania o potrzebie przeprowadzenia rehabilitacji leczniczej – Osoby rokujące odzyskanie zdolności do pracy w gospodarstwie rolnym w wyniku leczenia
    i rehabilitacji, mogą zostać skierowane na rehabilitacje leczniczą prowadzoną przez KRUS w ramach swych ustawowych działań. Podstawą do skierowania jest orzeczenie lekarskie o potrzebie przeprowadzenia rehabilitacji. KRUS dysponuje własnymi centrami rehabilitacji rolników oraz może być ona prowadzona przez zakłady rehabilitacji leczniczej innych podmiotów.

Podstawa prawna:

  1. Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. 1990, Nr 7, poz. 24), tekst jednolity z dnia 10 marca 2008 r. (Dz. U. 2008, Nr 50, poz. 291).
  2. Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z 31 grudnia 2004 r w sprawie orzecznictwa lekarskiego w KRUS (Dz. U. 2005, Nr 6, poz. 46).

POWIATOWE ZESPOŁY DS. ORZEKANIA O STOPNIU
O NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI

Na wniosek rodziców lub opiekunów prawnych zespoły orzekają o:

  • potrzebie kształcenia specjalnego,
  • potrzebie indywidualnego nauczania dla dzieci i młodzieży, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły,
  • o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży
    z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim.

Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych oraz specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych i specjalnych ośrodkach wychowawczych. Wychowaniem przedszkolnym obejmuje się dzieci niepełnosprawne w wieku od 3 do 6 lat, jednakże w przypadku dzieci zakwalifikowanych przez poradnię psychologiczno -pedagogiczną do kształcenia specjalnego, wychowaniem przedszkolnym może być objęte dziecko w wieku powyżej 6 lat, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 10 lat. Obowiązek szkolny każdego dziecka rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w tym roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat oraz trwa nie dłużej niż do ukończenia 18 lat. Dla uczniów niepełnosprawnych stworzona jest możliwość wydłużenia obowiązku szkolnego, do ukończenia przez nich 24 lat.

p5rn7vb